Flaming Lips Embryonic
Warner
Czy to się jeszcze leczy? Niech się za szalone pomysły Wayne?a Coyne?a nie biorą maleńkie rozumki nieuważnych konsumentów radiowych trzyminutówek. Flaming Lips nagrali płytę niedefiniowalną, nieklasyfikowalną, potężną. Znów. Trochę przeraża, że przewijające się tu i ówdzie spory o jakość przedsięwzięcia (sztuka czy bełkot?) sprowadzają się do długości. Trwania. Głupia propaganda rozmiaru? Tu naprawdę nie o to chodzi, że ?Embryonic? to 70 minut muzyki. Tu chodzi o to, że ?Embryonic? to 70 minut MUZYKI. Nie piosenek, nie pojedynczych refrenów. ?Embryonic? przywraca bowiem wiarę w zasadność istnienia albumu jako takiego. Całości nierozbijalnej na atomy, skończonej historii, konsekwentnej narracji. ?Embryonic? to album rozbuchany, dziwny, niuansowy, nieobliczalny ? przekleństwo pokolenia iTunesa. Niepodporządkowany środkom, ale celowi, czyli treści. To płyta o początkach ? instytucję startu i restartu szczególnie uroczo potraktowano w duecie z n-a-s-a-the-spirit-of-apollo/”>Karen O z Yeah Yeah Yeahs. Ideowy przepych kłania się największym koncept albumom progresywnych lat 70., ale płyta ? choć podziela floydowską nonszalancję dla ograniczeń formalnych ? brzmi współcześnie. To prawda, że daleko jej do brawury ?Zaireeki? i psychodelicznego piękna różowych robotów ? choć podskórnie można wyczuć, że zamiarem był właśnie taki kompromis. Tfu, Flamingi i kompromis?! Zawsze mogli dołożyć jeszcze z pół godziny. I też byłoby arcy.

Najlepsza z przegapionych. W prognozach i nominacjach przegrała z Florence And The Machine, VVBrown i całą resztą brytyjskich debiutantek sugerujących, że w tym roku znów dziewczyny górą. Nie kumpluje się z Albarnem, żadna z niej diwa i choć sama podpowiada, że to, co gra, to trochę jest electro – nie da się do tego tańczyć. Wskazówka potraktowana dosłownie wywiedzie was w pole. (…)

Angelika Kucińska

Recenzja pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009

Jeśli 15 lat temu kibicowaliście Oasis, wstydźcie się, bo dziś pewnie lubicie Kasabian. Zasługi debiutu pulsującego sentymentem do madchesteru dawno już zostały przyćmione przez idiotyczne pyskówki w pseudomuzycznych periodykach. Druga, zła płyta krzyczała nieroztropną ambicją – bo to ich rozdmuchane ego nie przeliczało się na faktyczne umiejętności, ale na komplementy od jednego z Gallagherów, po poziomie “Empire” wnoszę, że tego bardziej głuchego. “West Ryder Pauper Asylum”, trzeci album w dorobku, rozgrzesza ich o tyle, że znów są zespołem, który czegoś chce, muzycznie. Pytanie tylko, czego? (…)

Angelika Kucińska

Recenzja pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009

Jedyna licząca się ruda w branży. Piątą płytą w dorobku – włączając w te rachunki dwa chałupnicze nielegale rozdawane dawno temu po koncertach w Sidewalk Cafe, nowojorskiej mekce anti-folku – Regina Spektor potwierdza klasę i mocno okopuje się na pozycji, na którą wystrzelił ją sprzedażowy sukces wydanego trzy lata temu “Begin To Hope”. Wciąż bez parcia na platynę, niezmiennie bez kompromisu, z uśrednionym gustem w perspektywie. Zresztą ona nie musi się naginać, by być pop, bo te jej ekscentryczne, absurdalne piosenki, na fortepian i czkawkę, zawsze niosła przystępna i przebojowa melodia. (…)

Angelika Kucińska

Recenzja pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009

Podwójnie spełnione obietnice. The Temper Trap, debiutanci z Australii, to pierwszy nabytek świeżo reaktywowanego Infectious Records, niegdysiejszego wydawcy Ash czy Seafood. Ponowna inauguracja katalogu przyzwoitym albumem wróży dobrze. Przyzwoity, bo bezpretensjonalny album w gatunku, który ostatnio wyznacza nowe poziomy bełkotu, wróży nawet lepiej. (…)

Angelika Kucińska

Recenzja pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009