Chociaż nawet oficjalna strona internetowa labela podaje, że założono go w 1998 roku, to właśnie jesienią 2007 roku obchodzić on będzie okrągłą rocznicę. Skąd ta rozbieżność? Wytłumaczenie jest prostsze, niż się wydaje. Zanim jeszcze kolektyw Jazzanova zaczął na dobre funkcjonować i przybrał dzisiejszy kształt, jego założyciele zdążyli wydać płytę ?Jazzanova EP 1?, a nawet wypuścić dwa kolejne single. Dlatego właśnie teraz jest odpowiedni czas, by odkorkować szampana.

Nie ma w SK ludzi z pierwszych stron gazet. Nie ma jednostek, które niedzielny fan muzyki określa jako gwiazdy. I to paradoksalnie świadczy o pozycji tej wytwórni. Wydanie płyty w Sonar Kollektiv to wejście do wielkiej rodziny, a zarazem prestiż nie w kontekście korzyści materialnych, tylko artystycznego uznania. Wydawnictwa z logo SK są nie tylko wydarzeniami muzycznymi, to też gratka dla kolekcjonerów ? wydając pieniądze, widzisz doskonale, na co one idą. Świetna oprawa graficzna i gadżety w postaci naklejek skutecznie przyciągają oko.
Tak jak !K7 stanowi bazę dla fanów twórców elektroniki i wynalazków, Ninja Tune czy BBE jest europejskim szczytem dla artystów z kręgów hiphopowych, tak Sonar Kollektiv jest domem dla tych, którzy nagrywają muzykę oryginalną, świeżą, ale zawsze mającą klubowy potencjał. I duszę, którą najlepiej oddają produkcje samej Jazzanova, ale i takich twórców, jak Clary Hill, Benny Sings, Slope, Atjazz czy Micatone. Przed wami perły z ?kolektywnej? korony.

Benny Sings
Reprezentant Holandii w sonarowej rodzinie. Za sprawą charakterystycznego wyglądu był maskotką wytwórni ? bardziej przypominał skandynawskiego drwala spod koła podbiegunowego niż muzyka. Sam produkuje, pisze teksty i śpiewa. Głównie o miłości i tym, co pozytywne. Bo jest też niepoprawnym romantycznym wrażliwcem. W SK wydał trzy płyty: ?I Love You?, ?Champagne People? i jeszcze świeżutką ?Benny… At Home?, okraszone wyśmienitym singlem ?Blackberry St?. I tylko szlag może człowieka trafić, że nasze rozgłośnie radiowe kompletnie ignorują jak najbardziej popową i lekkostrawną muzykę Holendra, nie dając mu szansy zaistnienia w eterze.

Clara Hill
Pochodząca z Berlina pierwsza dama Sonar Kollektiv. Dorastała otoczona brzmieniami jazzu i soulu, później fascynowała się hip hopem, house?em, wszelkiej maści elektroniką i muzyką etniczną. Debiutowała w ramach projektu Hill & Fun?s singlem ?Don?t Hesitate? w 2001 roku. Trzy lata później do sklepów trafiła jej pierwsza solowa, doskonała płyta ?Restless Times? promowana singlami ?Here? i ?Restless Times?. W 2006 roku Clara uraczyła nas albumem ?All I Can Provide?, na którym znalazły się utwory wyprodukowane m.in. przez amerykańskich geniuszy: Viktera Duplaiksa i King Britta. Ponadto wokalistce przy pracy nad krążkiem pomogli m.in. Meitz, Slope i Atjazz. Płyta utrzymana w klimacie future soulu, była przeszyta potężną dawką soczystej elektroniki. Jeszcze w tym roku artystka będzie promować nowe wydawnictwo ?Folkwaves?, przy produkcji którego udzielał się Marc Mac z 4Hero. Clara ma też na koncie wiele występów gościnnych. Szczególnie jej umiejętności cenią Georg Levin, Slope i ? co zrozumiałe ? Jazzanova.

Fat Freddy?s Drop
W 2005 roku zaskoczyli świat fantastyczną płytą ?Based On True Story?. Siedmioosobowa nowozelandzka kapela swoją muzykę definiuje jako mieszankę hi-tek dub soulu, ale tak naprawdę do nich nie pasuje absolutnie żadna etykietka. W skład formacji wchodzą Joe Dukie, Dobie Blaze, Tony Chang, Ho Pepa, Jetlag Johnson, Fulla Flash i Fitchie. Jeśli można wśród nich wyróżnić liderów, będą to ten ostatni ? fantastyczny producent i aranżer o niezwykle bogatej wyobraźni i wyczuciu, a także Joe Dukie ? uznany wokalistka i tekściarz, właściciel głębokiego, zapadającego w pamięć głosu. Żywiołem Fat Freddy?s Drop są koncerty. Na scenie zespół to prawdziwy wulkan energii, który chwali się, że nigdy nie zagrał dwóch identycznych gigów. Potwierdzamy.

Georg Levin
Niemiecki wokalista i producent, dla którego największymi inspiracjami są nagrania D?Angelo i Prince?a. Z SK związany jest od 2001 roku. Debiutował singlem ?When I?m With You?. Gra na saksofonie i klawiszach. Jego talent odkrył jeden z członków Jazzanovy ? Alexander Barck, czyniąc Levina z miejsca członkiem swojej muzycznej rodziny, a zarazem jedną z wizytówek wytwórni. Mimo tak długiego stażu Levin wydał jak dotąd zaledwie jeden długogrający album ? ?Can?t Hold Back? z 2003 roku. Jest to bez wątpienia jedno z najlepszych wydawnictw w katalogu labela. Muzyka Georga łączy w sobie nu jazz, soul, wysmakowaną elektronikę, ale nie ucieka też od funkowych czy rockowych naleciałości. Jest jednocześnie organiczna i nowoczesna. A co najważniejsze ? porusza każdą część ciała i duszy.

Jazzanova
Sześcioosobowa formacja powstała w 1995 roku jako kolektyw didżejski. Rok później Panowie Alexander Barck, Claas Brieler, Jürgen von Knoblauch, Roskow Kretschmann, Stefan Leisering i Axel Reinemer zaczęli też produkować muzykę. Co tu dużo mówić, w dziesięć lat stali się legendami, mając na koncie fantastyczny album ?In Between? (2002) i niezliczoną ilość fantastycznych remiksów dla takich artystów jak Vikter Dupleix, Ursula Rucker, Nuspirit Helsinki, 4Hero, Ian Pooley czy MJ Cole. Próba scharakteryzowania ich stylu w kilku krótkich zdaniach, to zadanie tyleż karkołomne co niemożliwe. Gdzieś na skraju jazzu, house?u, soulu, funku i disco kryje się dusza Jazzanovy. Na jesień grupa planuje drugi klasyczny, producencki materiał. Już teraz możemy być pewni, że będzie to wielkie wydarzenie, które znów na długi okres skieruje oczy wszystkich fanów dobrej muzyki na niemiecką formację.

Micatone
Pięcioosobowy zespół z charyzmatyczną wokalistką Lisą Bassenge na czele. Formację powołał do życia w 1999 roku gitarzysta Boris Meinhold. Od tego czasu Micatone wydali trzy pełne albumy (?Nine Songs? ? 2001, ?Is You Is? ? 2003, ?Nomad Songs? ? 2005), świetnie przyjęte przez fanów i krytyków. Grupa odważnie łączy rocka, soul, jazz i reggae. Sprawnie wypadają zarówno podczas koncertów w małych, zadymionych klubikach, gdzie stawiają raczej na intymną, soulową atmosferę, jak i podczas dużych gigów, grając wówczas ostrzej. Ta różnorodność wynika przede wszystkim z szerokiego zakresu inspiracji poszczególnych członków formacji. Oscylują one wokół jazzu, funku i rocka. Z kolei dużo mniej w muzyce Micatone jest tego charakterystycznego dla SK elektronicznego zacięcia.

Outlines
Najbardziej hiphopowy skład w szeregach niemieckiej tłoczni. Francuska formacja to dwaj producenci/didżeje ? Jerome i Irfane ? oraz znany grafficiarz Jay1, który pomaga Outlines we wszystkich kwestiach związanych z artworkiem, a czasem też podśpiewuje i rapuje w tle. Szerszej publiczności zapadli w pamięć za sprawą wyśmienitego singla ?Just A Lil? Lovin? z 2005 roku. Kawałek do dziś śmiga w klubach na całym świecie, ale nie oddaje w pełni muzycznego ducha Outlines. Do udziału na swej debiutanckiej płycie ?Our Lives Are Too Short? udało im się zaprosić samego RZA z Wu-Tang Clanu. Materiał ten stanowi kapitalną wypadkową abstrakcyjnego hip hopu, funku, elektroniki, z brzmieniem w stylu Daft Punk.

Slope
Producencki duet, który ma na koncie jeden z najlepszych albumów w historii SK ? wydany w 2005 roku ?Komputa Groove?. Eksperymentują z nu soulem, broken beats, ich brzmienie zdecydowanie ucieka od klasycznych inspiracji w stronę futurystycznej elektroniki. Panowie Honesty i Daniel P zdecydowanie unikają popularności, do tego stopnia, że nie założyli dotąd nawet własnej strony internetowej czy profilu na MySpace, wychodząc z założenia, iż kto chce dotrzeć do ich muzyki i tak to zrobi. Biorąc pod uwagę szacunek, jakim tysiące fanów na całym świecie darzą Slope, możemy być pewni, że obrali słuszną drogę.

TEKST: Andrzej Cała

?Overpowered? to pierwszy w pełni samodzielny album Murphy. Otoczyła się znakomitymi współpracownikami, ale ? w odróżnieniu od nagrywanego trochę po omacku debiutu ? to ona narzuciła ideę, której nowa płyta ma rzekomo hołdować. ?Zawsze starałam się być elastyczna. Sporo we mnie jakiejś wrodzonej nudy, jej konsekwencją jest eksperyment. Prawie zawsze się nudzę, więc znajduję sobie wyzwania. Tym razem takim wyzwaniem była praca z nowymi ludźmi oraz zachowanie naiwności przy całej wysoce zaawansowanej produkcji? ? mówi Roisin. Po prawdzie ? zawsze była tą, która krzyżuje nowoczesne z tradycyjnym. Festiwal sprzeczności: ?Potrafię tańczyć jak wróżka z bajki, by nagle potknąć się jak głupek?. Poważne kontra pokręcone, wymagające kontra komercyjne. I bynajmniej ta gra kontrastami nie miała i nie ma nic wspólnego z wyrachowanym zamykaniem błahostek w fałszywie niebłahych formach, przeciwnie ? chodzi o podtrzymywanie trudnej dziś do obrony tezy, że ambicja w rozrywce ma prawo bytu. Murphy dowiodła, że w masowym, błyszczącym popie jest miejsce na ekskluzywną, błyskotliwą awangardę.

Moja rodzina to kompletni szaleńcy

Miała dwanaście lat, kiedy opuściła rodzinne Arklow, niewielką miejscowość na południu Irlandii, i zamieszkała w Manchesterze. Piętnaście ? kiedy rodzice postanowili wrócić, a ona ? zostać w Anglii. Symboliczna inauguracja niezależnego życia. ?Wynajmowałam pokój w domu pewnej staruszki. Byłam jedyną znaną mi nastolatką, mieszkającą samotnie. Moja rodzina to kompletni szaleńcy, ale to dzięki nim jestem tak silna? ? wspomina. Dwa lata później przeniosła się do Sheffield, kierowana słusznym planem rozpoczęcia artystycznej edukacji. Los chciał, że szybko wsiąkła w lokalną scenę klubową (była stałą bywalczynią kultowego Trash), a na jednej z imprez poznała Marka Brydona, znaną już wtedy postać muzyki tanecznej. Spełniona, romantyczna historia była jednocześnie spektakularnym wydarzeniem popkuturowym. Prywatne szczęście podkręciły sukcesy na listach przebojów.

Trochę jak w nudnym filmie zwieńczonym przewidywalnym happy endem: osiemnastolatka bez profesjonalnego przygotowania wokalnego i performerskich doświadczeń dostaje kontrakt płytowy, zdolnego, inspirującego partnera i prawie dekadę beztroskiej, niezmąconej choćby minimalnym showbizowym tąpnięciem kariery. Europa pokochała Moloko od razu, Ameryka przekonywała się powoli, bo tam byli nietrafnie i pobłażliwie klasyfikowani jako bonus do Bristol soundu i zabawowa wersja Portishead. Proste tropy ? duet pani-pan i oddanie muzyce elektronicznej. Cztery wspólne albumy przyniosły Murphy i Brydonowi szacunek krytyki, fanów i kilka złotych hitów, z których ten przełomowy (remiks nagrania był hymnem imprezującej Ibizy) i największy ?Sing It Back? znalazł się na ponad stu różnych kompilacjach ? i to pewnie najbardziej wymierny dowód niebywałej popularności zespołu, który za nic miał nachalne schlebianie masom. 

Ta dziwniejsza

Koniec miłości był naturalnym końcem zespołu, choć kontrakt zobowiązywał do nagrania jeszcze jednej płyty. Murphy: ?Rozstaliśmy się, zrobiliśmy album, promowaliśmy go półtoraroczną trasą koncertową. Graliśmy na wielkich scenach, świetnie się bawiliśmy, żegnając się w dobrych okolicznościach. Ludzie zastanawiają się, jak to możliwe. Wiecie, nawet w małym busie nie trzeba każdego dnia siedzieć obok siebie?. Wbrew pozorom wokalistka mocno przeżyła rozpad związku. Wyprowadziła się z Sheffield, zamieszkała w Londynie. Z artystycznego odrętwienia wyciągnął ją Matthew Herbert, wizjoner współczesnej elektroniki. Herbert wyprodukował pierwsze autorskie wydawnictwo Murphy. Słynne są już historie ze studia, w których zakochany w koncepcji niekonwencjonalnych brzmień Herbert poleca Murphy wykorzystać w nagraniach przedmioty codziennego użytku ? od notesu po puszkę lakieru do włosów. Fascynacja unikalnym, oryginalnym dźwiękiem, która napędza wszelkie twórcze aktywności Herberta idealnie zaspokoiła ówczesne, ambitne potrzeby Murphy. Jej popowe wyczucie z kolei utemperowało jego ekstremistyczne zapędy. Z tej harmonijnej symbiozy zrodziła się jedna z najbardziej zaskakujących, nieokiełznanych i kreatywnych gwiazd mainstreamowej piosenki.

?W czasach Moloko wszystkim się wydawało, że to Mark był tym dziwniejszym. Po czym okazało się, że jednak ja? ? wspomina Roisin. Z zespołu wyniosła nie tylko etykietkę malowniczej ekscentryczki. Była twarzą i głosem Moloko, Brydon pozostawał w cieniu charakternej frontmenki, zwłaszcza w schyłkowym okresie działalności, kiedy notorycznie odmawiał udzielania wywiadów, więc wszelkie obowiązki promocyjne spadły na Murphy. Bilans: dziś on w zaciszu studia ponoć pracuje nad tajemniczym, wybitnie niszowym projektem, ona jest gwiazdą.

Ale gwiazdą w starym, szlachetnym stylu, zupełnie obcym bieżącym tabloidowym sławom. Murphy wiedzie sielskie życie na przedmieściach Londynu, otoczona sztuką ? zarówno tą w postaci gigantycznego zbioru książek i albumów fotografii, jak i tą w postaci narzeczonego Simona Henwooda (to informacja dla tych, których w historii Moloko zawsze interesował bardziej romans niż pop), artysty, którego zresztą poznała przy okazji pracy nad ?Ruby Blue?, bo to Henwood wykonał serię vintage?owych portretów, zdobiących booklet albumu. 

Żona modna

Tandem Murphy-Brydon koniec końców okazał się nie najlepiej dobraną parą. Co innego Murphy i tekstylia. Od odzieżowej uwagi rozpoczęła się przecież jej kariera muzyczna. ?Podoba ci się mój ciasny sweterek? Zobacz, jak opina moje ciało? ? ta legendarna linijka miała połączyć parę, która zelektryzowała drugą połowę tanecznych lat 90. Murphy słynie ze swojego nietuzinkowego spojrzenia na kwestie modowe i słabości do luksusowych marek. Wyczucia stylu ponoć nauczyła się od handlującej antykami matki. Stąd już prosta droga do zostania ulubienicą niepokornej i piekielnie twórczej Vivienne Westwood, pierwszej krawcowej punkowej rewolty. Dwa lata temu Murphy brała udział w przygotowanym przez Westwood pokazie Fashion Rocks.

Zawsze była wrażliwa na wizualia. Co dziś procentuje spójnością towarzyszących płytom obrazków ? od okładki, przez sesje zdjęciowe, po teledyski. Pracę nad nową płytą od tej strony koordynował Scott King, były dyrektor artystyczny magazynu ?i-D?. Pierwszy teledysk wystylizowała sama, z jednej strony niezobowiązująco wzorując się na dyskretnie eleganckich latach 30. i 40. i Katherine Hepburn, ikonie tamtych czasów, z drugiej ? wykorzystując nietypowe, cybernetyczne stroje londyńskiego projektanta Garetha Pugha.

Naiwna, niewinna, niezbyt inteligentna

Lista nazwisk zaangażowanych w ?Overpowered? jest długa. Tym razem Murphy zrezygnowała z usług jednego producenta i postawiła na zróżnicowanie, jakie gwarantuje kolektyw. I tylko doprecyzowany, czytelny pomysł na całość, mógł ją uratować przed niespójną, mozaikowatą magmą. Przez osiem miesięcy jeździła po świecie, nagrywając kolejne fragmenty płyty i przez tych osiem miesięcy udało jej się namówić na producencką współpracę między innymi członków Groove Armady czy Bugz In The Attic. W międzyczasie zmieniła wytwórnię ? nowa płyta powstała już pod skrzydłami EMI. Cel wyśrubowany: znów dyktować warunki w przedziale bezwstydnego, nonszalanckiego nowego disco. Jak sama zastrzega ? choć przeszła wiele, daleka jest od obarczania muzyki dojrzałą refleksją: ?Próbowałam być przy tej płycie tak naiwna i niewinna jak tylko to możliwe. Uwielbiam puls młodości w muzyce tanecznej. Muzyka taneczna nie musi zbyt inteligentna?. Niepotrzebna kokieteria?

TEKST: Angelika Kucińska

Od kilku lat biegli w dźwiękach wszelakich wieszczą tryumfalny powrót italo disco. Na razie przesłodzone syntezatorowe melodie wciąż traktowane są jak zabawna ciekawostka. Do czasu, przed wami duet Heartbreak.

TEKST LAIF KRU

FOTO MAT. PROMO

Zapinane sweterki, nylonowe bluzy, beżowe spodnie piramidki ? to w kwestii image’u. Fascynacja Giorgio Moroderem i Ozzym Osbournem ? to jeśli chodzi o inspiracje. Pełen luz i kwadratowe układy taneczne ? to ich wcielenie sceniczne. Jeden ma wąsik z przodu, drugi dłużej ma z tyłu. Jeden jest śpiewającym Argentyńczykiem o swojsko brzmiącym nazwisku Muravchix, drugi gra na klawiszach, jest Anglikiem i też znamiennie się nazywa ? Renault. Poznali się na planie argentyńskiej telenoweli, potem przyjechali do Londynu i tam, we wschodniej jego części, z miejsca zawładnęli lokalnymi klubami. Bezpretensjonalne disco ? tylko syntezator i wokal, proste teksty ? głównie o niczym, ale efekt piorunujący. Na scenie zmieniają się w prawdziwe zwierzęta. W Stanach supportowali koncerty The Presets i Cut Copy. Właśnie ukazała się ich debiutancka płyta zatytułowana ?Lies? ? italo klimaty jak się patrzy. Kawałki ?Don’t Lose My Time? czy ?We’re Back? na pewno wkrótce zawładną parkietami. Chodzą słuchy, że wkrótce zagrają w Warszawie… O o o o, będzie się działo!

Czar par. Ze spotkania producenta i kompozytora o nadludzkiej cierpliwości z wokalistką o uroczo rachitycznym głosiku zrodziło się jeśli nie najważniejsze, to na pewno najbardziej bezpretensjonalne i niepozowane zjawisko renesansu disco. Fajerwerki parzą, stroboskopowe światła oślepiają. Znakomicie przyjmowany debiut Sally Shapiro właśnie ukazuje się w Polsce

TEKST: Angelika Kucińska

Prawie nie udziela wywiadów, nie bywa, nie grywa koncertów, bo boi się, że zdenerwowana zacznie fałszować. Unika sesji fotograficznych, a gdy nagrywa, w studiu nie może przebywać żadna żyjąca istota, nawet wspomniany producent i autor wykonywanych przez Sally piosenek, Johan Agebjorn. Do tej pory publicznie nie ujawniła swoich prawdziwych personaliów, bo nie uważa, aby było to z jakiegokolwiek powodu istotne, a gdy zasugerujesz, że taki gest mógłby wspomóc jej wyraźnie wzrastającą popularność, spłoszy się, zaleje rumieńcem i wymiętosi rąbek falbanki przy sukience. Taka z niej diwa jak z Dody Madonna. Chorobliwa niemedialność Sally Shapiro sprowokowała plotki, że dziewczyna nie istnieje. ?Nie rozumiem tego toku myślenia ? przecież ktoś musi śpiewać. Jeśli musi, to śpiewa, jeśli śpiewa, to znaczy, że istnieje!?. Logika ponad wszystko.

Choć w kontekście eksplozji nurtu, który Sally Shapiro reprezentuje, jej pozycja jest zupełnie nielogiczna. Grzeczne dziewczynki idą do nieba, niegrzeczne ? do dyskoteki. Gdzie na parkiecie miejsce na nieśmiałość i tremę? Wymyślili sobie z Agebjornem, że w pop wdzięcznie podrasowny klasycznym italo disco wmontują sentymentalne, smutne, życiowe teksty o miłości. Żeby nie przesadzić z rozrywką. Żeby nie było jednowymiarowo i jednorazowo. Zwłaszcza, że sama Sally nie jest taka oczywista i przewidywalna, jak mógłby wskazywać domniemany społeczny paraliż. To parkietowe zwierzę, które ponoć potrafi przetańczyć całą noc.

Trochę faktów, dla rozjaśnienia. To projekt szwedzki ? i sterylną, minimalną Północ słychać tu doskonale. Spotkali się w 2001 roku ? w biurze, w którym pracowali. Sally, wychowana na wstydliwych europopowych przyjemnościach, i Johan, zaprzysięgły fan italo disco. Inicjował on, bo po wspólnym śpiewaniu kolęd któregoś Bożego Narodzenia uznał, że Sally odnajdzie się w italo konwencji. ?Myślałam, że nagrywamy dla zabawy, zresztą do tej pory nie wiem, jakie były prawdziwe intencje Johana. Zrobiłam jakieś trzy czy cztery podejścia, bo nie traktowałam tego poważnie. Johan wrzucił nagranie do Internetu. I tak ziarnko do ziarnka. Najpierw wygłupy, a potem: ?Jest niezły odzew, może zrobimy singla?? No i się potoczyło?. I to zdecydowanie powyżej oczekiwań. Debiutancki album ?Disco Romance?, dostępny w coraz większej liczbie krajów, z powodzeniem wkupia się w łaski publiczności, a sama Sally jest niekoronowaną królową muzycznych blogów. Chociaż przyznaje, że z niespodziewaną popularnością nie radzi sobie najlepiej i poważnie rozważa wycofanie się ze śpiewania. Namierzcie ją, zanim schowa się do szafy.

Data: 27.03.2010
Miejsce: Wytwórnia Filmów Fabularnych.
ul. Wystawowa 1, Wrocław
Informacja o biletach: www.venommindscrew.com/killabeezfest

Czas: 01-23.04.2010

Wernisaż: 01.04.2010 godzina 18:00

Miejsce: GALERIA TEST, Warszawa, ul. Marszałkowska 34/50

?WIADOMOŚCI / NEWS? to pierwszy od kilku lat szerszy pokaz prac Grzegorza Szymy, absolwenta warszawskiej ASP (pracownia Andrzeja Dłużniewskiego). Współtwórca warszawskiej niezależnej grupy artystycznej PIKSEL. Jest fanem tkanki miejskiej – jej rozedrgania i różnorodności.

Urodził się w Warszawie i tutaj tworzy. W ostatnim czasie bardziej znany z działań na polu muzycznym (współlider Rh+ [a joint of audiovisual performers] oraz jako DJ Hiro Szyma) powraca tą wystawą na obszar sztuki wizualnej. Malarstwo, grafika, fotografia i film składają się na subiektywny i często kontrowersyjny opis wydarzeń otaczającej nas rzeczywistości. Prace w większości utrzymane są w jednolitej

biało-czarno-czerwonej kolorystyce, która podkreśla krzykliwy charakter czasów, w których Szyma żyje i tworzy.

Poruszane tematy podobnie jak codzienne wiadomości telewizyjne mieszają błahostki z faktami doniosłej rangi jak dramat z radością…

Niewyczerpaną inspiracją dla autora pozostaje życie w jego różnych odsłonach.

Grzegorz Szyma stawia mocne tezy, ale wierzy, że w tym mętliku jest jakiś porządek i metoda…

Galeria TEST powstała w 1985 r. Jest galerią o charakterze autorskim. Prezentuje prace artystów ze środowiska warszawskiego, ale również z całego kraju i z zagranicy.

Więcej informacji o artyście znaleźć można na:

www.piksel.art.pl

www.rhplus.art.pl

www.galeriatest.pl

PINK KONG PARTY

live act:
AXMusique

dj acts:
Vira (electroclash.pl)
Draq (electroclash.pl)

start: 22:00
wjazd: 10 pln

Idzie luty, podkuj buty ? najlepiej te do stepowania. A potem zabierz je ze sobą na nasz parkiet.
Pink Kong Party to jedna ze sztandarowych imprez związanych z portalem Electroclash Polska.
Od trzech lat kręcimy piruety w najlepiej pasujących do tego klubach promując rodzime taneczne cuda.
6 lutego w OiOMie gwiazdą wieczoru będzie duet AXMusique ? elektroniczni czarodzieje święcący ostatnio triumfy na łamach poczytnych magazynów muzycznych i w sercach entuzjastów electro z dobrym funkowym mięskiem (lub soją -  w wersji vege). Krzysztof i Krzysztof mają szansę stać się następnym po Marku i Wacku muzycznym ewenementem na skalę światową  – kto nie wierzy, niech zapozna się z ich debiutancką EPką dostępną do ściągnięcia z kampowej wytwórni Brennnessel.pl!
Beforo-afterowego wsparcia udzieli panom dwuosobowa reprezentacja electroclash.pl ? urodzinowa Vira i Draq (który na pewno zagra jej sto lat w fidżetowym remixie).

Klimaty: electro/clash/trash/fidget/banger/80s

lastfm: http://www.last.fm/event/1342299+Pink+Kong+Party
facebook: http://www.facebook.com/event.php?eid=242237176287

http://electroclash.pl/
http://myspace.com/axmusique
http://myspace.com/djdraqisreadytofuck
http://myspace.com/electroclashpl

Zapraszamy!

AXMUSIQUE (brennnessel rec.)
Nietypowy duet producencki. Choć ich brzmienie sugerowałoby raczej wpływ electro z dużą domieszką minimal house?u, to inspiracje muzyków wypływają z zupełnie nieoczywistych fascynacji.Z jednej strony jest to rocknroll wraz z charakterystycznym dla niego zamiłowaniem do energetycznych riffów i porywających partii wokalnych.Z drugiej jest to bezkompromisowa miłość do mocnych i łamanych beatów; od klasycznych struktur nu-breaków po nieprzewidywalne mixy abstract hip-hopów. Ubierając to w hipnotyzujący puls electro-minimalowy (zarówno w warstwach rytmicznych jak i rejestrach potężnego soundu syntezatorów) dostajemy bardzo energetyczny i bardzo taneczny miks nowej elektroniki z pasją muzy gitarowej i breakbeatowej. Nieoczwista jest również forma występu duetu, który swój liveact opiera na fuzji wokalisty i dj?a (tutaj w roli poskramiacza loopów w sekwenserze).
http://myspace.com/axmusique

VIRA (electroclash.pl)
Matka dyrektor portalu electroclash.pl. Z czerwonym galaktycznym wędrowcem po lewicy i żółtym samoistnym człowiekiem po prawicy wdusza zajadle big pink button, który zalewa coraz większe połacie ludzkiej pod/świadomości jak najbardziej kształtną masą konkretnych imprezowych dźwięków.
W swoim (wszak jeszcze krótkim, ale jednak) życiu przeszła już etapy depeszowo-grandżowo-industrialne, aby z wielkim przytupem osiąść na stałe w okolicach mocno bujającego electro.
Od 3 lat organizuje (tudzież onanizuje) świat nowej różowej fali gromadząc wokół Electroclash Polska artystów chętnych do pokazania się na Pink Kongowych składankach i imprezach.
Lubi bifory, aftery i pełne parkiety ? zazwyczaj wie co z nimi zrobić (parafrazując wieszcza).
Repertuar: electro/clash & trash, fidget house oraz 80s (z pewną dozą nieśmiałości).
http://myspace.com/l_vira

DRAQ (electroclash.pl)
Draq to wielobarwna postać polskiej sceny electro / clash. Współzałożyciel, ojciec dyrektor oraz naczelny grafik najważniejszego polskiego portalu z tej tematyki czyli tworu Electroclash Polska, a także współtwórca fundacji :plug/play> zajmującej się organizacją wyjątkowych muzycznych wydarzeń we wrocławskiej Sali Gotyckiej.
Poza projektowaniem plakatów, okładek CD i innych projektów organizuje autorskie cykliczne imprezy w całej Polsce (kultowy mega wybuchowy cykl ?Pink Kong Party?, oraz nieco mniejszy ?Lipstick On The Grass?).
Od 2006 gra bifory, aftery, a także całe imprezy u boku takich artystów jak m.in. Vein Cat, AXMusique, Mass Kotki, Yummy Cake, Pink Bazooka, Kamp!, Times New Roman, Michał Wolski, Pol Rax, Clicks, KRZYZ:KROSS, NUN Electro, a także u boku takich DJów jak m.in. SZum (Fraktal), Tube (Szajse Rec.), Elektromonter i 2VV (elektropunkz).
W setach Draqa odnaleźć można silne inspiracje french electro, electroclashem oraz… muzyką rockową na której się przecież wychował.
Ostatnimi czasy Draq tworzy remixy zaprzyjaźnionych artystów, mashupy, a także autorskie kawałki. Jego najnowszy numer (Girl [feat. Agns?n?Gouge]) znalazł się na legendarnym składaku Pink Kong volume 5, a najnowszy nagrany mix stał się częścią renomowanej serii PinkTejp – djskich setów wydawanych cyklicznie przez electroclash.pl.
http://www.myspace.com/djdraqisreadytofuck

“Break Particles” to cykl wydarzeń promujący eksperymentalne, drumfunk’owo-jungle’owe brzmienia drum’n'bass.
Na poprzednich edycjach gościliśmy m.in. producenta i dj’a z Finlandii “Fanu” – założyciela Lightless Records, oraz “Code’a” dj’a i promotora z Irlandii – założyciela Subtle Audio (od niedawna również producenta), a także “Sho” dj’a i współwłaściciela Absys Records.

Idea , która przyświeca cyklom ?BP? to ciągłe poszukiwanie natchnień oryginalną muzyką drum’n'bass w dzisiejszej muzyce tanecznej oraz odpowiednio złożonej rytmiki i wyszukanego podkładu, tj. kombinacji, która da radość nie tylko ciału, ale i duszy.

Tradycyjnie na górnej scenie alternatywnej będzie można usłyszeć dźwięki na żywo -  w elektronicznej oprawie muzycznej : głownie idm , 8bit i drill’n'bass. Na scenie głównej zaś , wystąpi nasz specjalny gość – dj , producent i promotor z samego serca UK, tj. Londynu – Marlon Dean Sterling aka EQUINOX, założyciel Scientific Wax.

Scena Dolna – Break Particles 3

EQUINOX

Postać absolutnie wyjątkowa na scenie d’n'b oraz dla nas. Wyjątkowa, bo łącząca w swoich setach, oraz muzycznej działalności, to co najcenniejsze w dzisiejszej drum’n'bass, czyli jego oryginalne korzenie ? oldskool’owy ( stary i dobry) d’n'b, z nowymi ideami, i wpływami, zrodzonymi na tym wciąż podatnym gruncie. Co najciekawsze, Marlon robi to w sposób, jaki na mistrza brytyjskiej sceny przystało i nadal zaskakuje po niemal 2 dekadach (!) swojej producenckiej i niesamowicie żywiołowej dj’skiej działalności, co stawia go dziś w bardzo nielicznym gronie “gwiazd starej daty”.

LINEUP: Scena dolna
-Equinox [Scientific Wax, Metalheadz, Subtle Audio, Inperspective records, Bassbin, Planet Mu], UK
-Marcus [Bassic Elementz]
-Bypass [Monosyntetik]
-Storyteller [Monosyntetik]
-Laudanum [Monosyntetik]
-ST&BY (aka Storyteller b2b Bypass oldskool mix)

Scena Górna ? Monosyntetik Electronics

Monosyntetik

Monosyntetik to grupa przyjaciół, zajmujących się amatorsko produkcja muzyki
‘elektronicznej’ od roku 2003/2004. Sama formacja Monosyntetik jest tworem
świeżym, powstałym na początku roku 2008, wcześniej działająca pod nazwa
HorryTone wraz Vj’em i promotorem A2xd.
Jako HorryTone byli autorami takich imprez jak PFN , tj . Przeglądu Form
Niszowych, organizowanych w No Mercy jako niezależny projekt łączący w sobie
przegląd Kina Off, Grafikę / Video Art, Fotografie (galerie zdjęć) oraz Muzykę
szerokiego pokroju, jednak zawsze w sferze digitalnych i syntetycznych
brzmień ? od idm, 8bit, poprzez elektronikę okraszaną minimalem i wczesnym
detroit techno, po połamane bity muzyki jungle i dnb.
Inspirowani podobnymi stylami i nurtami, wychowani na takich artystach jak
Aphex Twin, Squarepusher czy LTJ Bukem, przyjeli sobie za cel promowanie
ambitnej, niezależnej , ale i tanecznej sceny w Warszawie, powoli doskonaląc
własne umiejętności.
Nowy projekt Monosyntetik jest efektem wieloletniej pracy i współpracy przy
wielu imprezach, i końcowym stadium dojrzewającego długo projektu HT ; jest
inicjatywą w pełni niezależną i samodzielną.

http://www.monosyntetik.com  / monosyntetik@gmail.com
http://myspace.com/monosyntetik
http://myspace.com/coveredbypass / http://www.myspace.com/mlynk
http://myspace.com/storytellerphonics / http://www.myspace.com/kokikoht
http://www.myspace.com/piggsinspace

Line-Up: Scena górna[muzyka Elektroniczna , IDM, Drill'n'bass]
C.H. Distric[M-Tronik ]
Pigs in Space[monosyntetik]
Raflezjak[monosyntetik]
Mlynk_OFF[monosyntetik]
xbit aka Storyteller[monosyntetik]

Ten norweski artysta tworzący głównie dla wytwórni Crux Rec, robi coraz większą karierę na zachodzi europy. Obecnie bardzo często gra i przebywa w Paryżu. Jego mocno elektroniczne produkcje zostały docenione między innymi w Paryskich, Rzymskich i Londyńskich klubach. Zlecano mu remixy dla min. takich gwiazd jak Boys Noize-”Kontact Me” czy Mightyfools-”Cops”. Bardzo często jest zapraszany na imprezy do wystepów obok Stereoheroes, Jack Beats czy Foamo. Jego produkcja stworzona wspólnie z wokalistką Hanny, “All Classy for Me”, jest jednym z bardziej rozpoznawanych track’ów w Jego ojczystym kraju na rynku elektronicznym. Sety w wykonaniu ILLSTM to mieszanina brudnego electro, fidget house oraz electroclash, potrafią porwać do nieokiełznanej zabawy jak i rozbudzić każdą artystyczną duszę, dlatego jesteśmy niesamowicie dumni że udało nam się ściągnąć tego artystę właśnie do Cafe Mięsna. Obok głównej gwiazdy wystapią wszystkim dobrze znani w Cafe, Mark Nox i Jick Magger, oraz promotor cyklu Physical Freshhh. Sceną chillout zajmą się, znakomity polski producent Sweet Cheat oraz Conrad M. Nad wszystkim czuwa oczywiście magazyn Laif. Zapraszamy na to mocno elektryzujące wydarzenie!

Cafe Mięsna
start: 22:00
wjazd: 15/20zł

Patroni Medialni:
laif.pl
Slajd.pl
dlastudenta.pl
studentnews.pl
students.pl
www.mias.to
klubowa.pl
poznan.naszemiasto.pl
sobotnianoc.pl
flormp3.pun.pl
muzikanova.pl

LIPSTICK ON THE GRASS

dj acts:
Vira (electroclash.pl)
Draq (electroclash.pl)

start: 22:00
wjazd: FREE (as a bird)

Lubisz potrójne tulupy na parkiecie? A może wolisz krok konika szachowego lub bredgensa (taniec na głowie jak ktoś nie wie)? Możesz być nawet amatorem umierającego łabędzia, najważniejsze jednak żebyś przyszedł (przyszła) nam go zaprezentować 23 stycznia w Carycy na pierwszym w tym roku bombowym Lipstick on the Grass!
Zaczynamy jak zwykle o 22, wstęp wolny jak ptaszek, a mistrzami ceremonii niezmiennie staną się Vira i Draq z Electroclash.pl. Let?s dance!

Przygotuj się na: electro/clash/trash/fidget/banger/80s

lastfm: http://www.last.fm/event/1330451+Lipstick+on+the+Grass
facebook: http://www.facebook.com/event.php?eid=215509338632&ref=ts

http://electroclash.pl/
http://myspace.com/djdraqisreadytofuck
http://myspace.com/l_vira
http://myspace.com/electroclashpl

Zapraszamy!

VIRA (electroclash.pl)
Matka dyrektor portalu electroclash.pl. Z czerwonym galaktycznym wędrowcem po lewicy i żółtym samoistnym człowiekiem po prawicy wdusza zajadle big pink button, który zalewa coraz większe połacie ludzkiej pod/świadomości jak najbardziej kształtną masą konkretnych imprezowych dźwięków.
W swoim (wszak jeszcze krótkim, ale jednak) życiu przeszła już etapy depeszowo-grandżowo-industrialne, aby z wielkim przytupem osiąść na stałe w okolicach mocno bujającego electro.
Od 3 lat organizuje (tudzież onanizuje) świat nowej różowej fali gromadząc wokół Electroclash Polska artystów chętnych do pokazania się na Pink Kongowych składankach i imprezach.
Lubi bifory, aftery i pełne parkiety ? zazwyczaj wie co z nimi zrobić (parafrazując wieszcza).
Repertuar: electro/clash & trash, fidget house oraz 80s (z pewną dozą nieśmiałości).
http://myspace.com/l_vira

DRAQ (electroclash.pl)
Draq to wielobarwna postać polskiej sceny electro / clash. Współzałożyciel, ojciec dyrektor oraz naczelny grafik najważniejszego polskiego portalu z tej tematyki czyli tworu Electroclash Polska, a także współtwórca fundacji :plug/play> zajmującej się organizacją wyjątkowych muzycznych wydarzeń we wrocławskiej Sali Gotyckiej.
Poza projektowaniem plakatów, okładek CD i innych projektów organizuje autorskie cykliczne imprezy w całej Polsce (kultowy mega wybuchowy cykl ?Pink Kong Party?, oraz nieco mniejszy ?Lipstick On The Grass?).
Od 2006 gra bifory, aftery, a także całe imprezy u boku takich artystów jak m.in. Vein Cat, AXMusique, Mass Kotki, Yummy Cake, Pink Bazooka, Kamp!, Times New Roman, Michał Wolski, Pol Rax, Clicks, KRZYZ:KROSS, NUN Electro, a także u boku takich DJów jak m.in. SZum (Fraktal), Tube (Szajse Rec.), Elektromonter i 2VV (elektropunkz).
W setach Draqa odnaleźć można silne inspiracje french electro, electroclashem oraz… muzyką rockową na której się przecież wychował.
Ostatnimi czasy Draq tworzy remixy zaprzyjaźnionych artystów, mashupy, a także autorskie kawałki. Jego najnowszy numer (Girl [feat. Agns?n?Gouge]) znalazł się na legendarnym składaku Pink Kong volume 5, a najnowszy nagrany mix stał się częścią renomowanej serii PinkTejp – djskich setów wydawanych cyklicznie przez electroclash.pl.
http://www.myspace.com/djdraqisreadytofuck