Szefem projektu jest Sasu Ripatti znany jako Vladislav Delay, Luomo i Uusitalo – jeden z najważniejszych muzyków współczesnej muzyki elektronicznej. Ripattiego zawsze inspirował i fascynował jazz, szczególnie ten z lat 60-tych. W swym najnowszym projekcie do niego powraca, podobnie jak do swego pierwszego instrumentu – perkusji. Zanim bowiem stał się ikoną muzyki elektronicznej, to właśnie perkusja była jego pierwszym i – jak twierdzi – ulubionym instrumentem.

W składzie kwartetu znalazł się także inny bohater współczesnej muzyki – Mika Vainio, znany przede wszystkim z legendarnej grupy Pan Sonic – on w projekcie odpowiada za elektronikę. Dodatkowo w składzie znaleźli się bardzo zdolny saksofonista i klarnecista Lucio Capece oraz kontrabasista Derek Shirley.

Szykuje się niezwykłe wydarzenie – jazz widziany z pespektywy muzyków o wielkiej wszechstronności i ogromnym dorobkiem na innych polach muzycznych. To gwarantuje świeże spojrzenie na klasyczną jazzową formułę.

The Vladislav Delay Quartet:

Mika Vainio (Pan Sonic) – elektronika
Derek Shirley – kontrabas
Lucio Capece- saxofony, klarnet
Vladislav Delay – perkusja

Koncert:

22.10.2009, godz. 20:00
Poznań, Stary Browar
Słodownia +3/ Studio
bilety: 25 PLN

Jeden z czołowych freejazzowych saksofonistów młodego pokolenia wciąż nie ustaje w bojach. Mats Gustafsson na ósmym już albumie swojego tria The Thing znów bierze na warsztat kompozycje artystów, którzy ukształtowali jego styl gry od The Ex po Alberta Aylera. Tym razem jeszcze na “Bag it!” poszerzył spektrum możliwości swojego zespołu o elektronikę, którą interesuje się od pewnego czasu, podobnie po raz kolejny sięgnął po klasykę oraz skorzystał z pomocy Steve’a Albiniego. (…)

Jacek Skolimowski

Fragment recenzji pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009

Hołd pokolenia techno dla epoki krautrocka? Nie będzie przesady w nazywaniu Mortiz Von Oswald Trio supergrupą dowodzi nią twórca Basic Channel, Chain Reaction czy Rhythm & Sound, na perkusji wspierają go Vladislav Delay i Max Loderbauer (Sun Electric) oraz nazwanie albumu “Vertical Ascent” ważnym wydarzeniem roku. Oto trójka artystów wywodzących się ze sceny techno zatęskniła za graniem na żywo i powrotem do muzycznych korzeni. Ze wspólnych improwizowanych sesji zarejestrowanych na dwie perkusje i elektronikę na płytę trafiły cztery utwory. Oddają one szeroki zakres ich zainteresowań od krautrocka i dubu, aż po free jazz i funk, a każda ma własny charakter. Pierwsza jest rozbudowana pod względem brzmienia instrumentów oraz kompozycji, druga wskazuje na minimalistyczną formułę grania i ambientowy nastrój, trzecia kładzie nacisk na egzotyczne rytmy i dynamikę, a czwarta daje poczucie przestrzeni i wibracji reggae. Przez te 45 minut raz ma się poczucie powrotu do czasów Can, raz wizyty w studiu Kinga Tubby’ego albo na próbie kwintetu Milesa Davisa czy wypadu do klubu Tresor. Tymczasem mamy przecież XXI wiek i członkowie Mortiz Von Oswald Trio cały czas o tym pamiętają.

Jacek Skolimowski

Recenzja pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009

Muzyka łączy pokolenia i kontynenty. Po niezłych albumach ze Sly & Robbie i Horace’em Andym wytwórnia Strut w serii “Inspiration Information” przybliża postać legendy etiopskiego jazzu Mulatu Astatke. A na jego pierwszym albumie od lat towarzyszyła mu ekipa The Heliocentrics ze Stones Throw. Mulatu Astatke i etiopską muzykę z lat 60. wypromował film Jima Jarmusha “Broken Flowers”, ale wcześniej była ona odkrywana na składankach “Ethiopiques” oraz przez zespoły The Ex i Either/Orchestra. Teraz młodzi Brytyjczycy mieli okazję przekonać się, gdzie spotkają się jazzowa tradycja, funkowa dynamika, rockowa psychodelia i folkowy duch Afryki. Malcoma Catto z zespołem wzmocnionym etiopskimi instrumentalistami dostał dużą swobodę grania, słychać to w zagrywkach fusion w “Addis Black Widow”, interpretacji “Dewel” czy “Chik Chikka” w rytmie rumby. A ciężka i gęsta sekcja rytmiczna raz kojarzy się z acid jazzem, a raz z korzennym afrykańskim transem. Natomiast doskonałe aranżacje starych i nowych utworów Astatke wzbogacają śpiewy ludowe, sześciostrunowy krar, flet washint oraz sekcja dęta w “Cha Cha” czy wibrafon w “Mulatu”. To ważna kolaboracja, która powinna służyć dalszej promocji afrykańskiego jazzu.

Jacek Skolimowski

Jednen z najciekawszych współczesnych zespołów współczesnych podsumowuje dziesięcioletni dorobek trzypłytowym wydawnictwem. ?Electronics? dokumentuje współpracę Zeitkratzer z Carstenem Nicolai, Terre Thaemlitzem i Keiji Heino. Na pierwszej płycie grupa prowadzona przez Reinholda Friedla zmierzyła się z minimalistycznymi utworami szefa Raster Noton. Dwie części “C1″ rozciągaja się w półgodzinnym dronie, a “5 min” kończy się niezwykła fortepianową codą. Druga nosi inny charakter, sześć utworów dla tych wszechstronnych instrumentalistów napisał klasycznie wykształcony polski kompozytor. “Down Home Kami-Sakube” zaskukuje afrykańską rytmiką, a “Sloppy 42nds” czerpie z jego współpracy z Art Zoyd. Wreszcie trzecia pokazuje najbardziej nieprzewidywalne oblicze tych doświadczonych improwizatorów, bo nadane przez charyzmatycznego Japończyka. Dwie cześci “Aria I & II” ukazują nieortodoksyjne podejście do opery, a “Sinfonia” przytłacza potęgą brzmienia i intensywnością free-jazzu. To wydawnictwo rzadkie i wymagające czasu na porządne przyswojenie całości. Ale jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto interesuje się wszystkimi obliczami muzyki współczesnej.

Jacek Skolimowski

Co prawda czasy świetności sceny wiedeńskiej mamy dawno za sobą, ale związani z nią muzycy cały czas pozostają aktywni, podróżują po świecie i zakładają nowe składy. W przypadku “Till The Worlds Blown Up And A New One Is Created” mamy do czynienia z powrotem artystów luźno związnych z legendarnym projektem Polwechsel i dziełem, nad którym pracowali blisko cztery lata. Sesja latopowca Christiana Fennesza, perkusisty Martina Brandlmayra i kontrabasisty Wernera Dafeldecker jest rozwinięciem wypracowanej przez nich formuły grania nawiązuącej do jazzu i postrocka (”Tau”) oraz eksperymentów na granicy brzmień akustycznych i elektornicznych (”Jets”). Może brak tutaj już takiej świeżości i oszczędności w środkach jak przed laty, ale widać, że ostatnie doświadczenia muzyczne tych uznanych artystów, nie pozostały bez echa.

Jacek Skolimowski

Ta kolaboraja może wydawać się na pozór mało prawdopodobna – Fin z noise’owego duetu Pan Sonic i argentyński saksofonista free jazzowy. A jednak Mika Vaino i Lucio Capece spotkali się na berlińskiej scenie improwizowanej i podczas kilku sesji zarejestrowali materiał na “Trahnie”. Nagrania podzieli na jedenaście utworów, podkreślając różnorodność muzyki, jaka powstała. Mieści się ona w szerokim nurcie minimalistycznych elektroakustycznych eksperymentów, w którym liczą się każde muśnięcie ustnika, chuchnięcie i dmuchnięcie w saksofon (”Valontuo”). A warstwa elektroniczna może zostać sprowadzona do rozmytych szumów, niskich basów, przenikliwych sinusoid i pisków (”Tolmavuo”). Najważniejsze, że te dźwięki doskonale ze sobą korespondują, zaciera się granica między tymi naturalnymi i przetworzonymi elekronicznie (”Escapes”). To zaskakująco udana kolaboracja.

Jacek Skolimowski