Veloso, który na muzycznej scenie rządzi już niemal pół wieku, zamiast rozkoszować się urokami spokojnej emerytury, najwyraźniej poza muzyką nie widzi sensu życia. “Śpiewać to więcej, niż pamiętać” – mawia. I całe szczęście, bo nie znam słabego albumu legendy ruchu tropicalia. Rówieśnik Lou Reeda tym razem w fascynujący sposób wykorzystuje ekonomię avant-rockowego kwartetu. To skromna i pozornie mało spektakularna płyta – choć głos i gitara Velosa gwarantują efekt mocniejszy niż większość bombastycznych produkcji nowego rocka. Przeważnie Veloso czaruje akustycznymi barwami i kruchą melodyką, choć czasem potrafi też porazić prądem. Nie gorzej niż zaprzyjaźniony z nim Arto Lindsay w czasach DNA. Caetano jednak oszczędniej dawkuje emocje, a jego zespół buja w niespiesznych i minimalnych, funkowych lub jamajskich rytmach. W gitarowym frazowaniu Velosa wciąż słychać też spuściznę największego mistrza bossa novy – Joao Gilberta. Tacy The Whitest Boy Alive mogliby u niego uczyć się sztuki nieostentacyjnej popowej magii. Z wirtuozerską swobodą Garinchy, precyzją Kaki i dziecięcym wdziękiem Bebeto stary mistrz ogrywa większość młodych gitarowych teamów.

Łukasz Lubiatowski

Recenzja pochodzi z wrześniowego numeru LAIF, 2009

Oto płyta, która tylko prosi się o wysmaganie. No bo przecież coś, nad czym czuwał Akon, nie może podobać się recenzentowi i czytelnikom LAIF-a, ale wracając do tradycji chwalenia rozrywki masowej na dobrym poziomie (tu odsyłam do recenzji Ushera), przedstawiam najnowszy album popularnego ostatnio jamajskiego nawijacza. No dobrze, nie pochodzi wcale z Jamajki, ale z Kanady, a do tego gdzieś w samolocie do Stanów zgubił fragmenty jamajskiego slangu, ale dzięki temu jest bardziej zrozumiały dla międzynarodowej publiczności. I właściwie jest to jedyny głębszy ukłon w stronę popu. Spodziewałem się strasznie złej muzyki, okraszonej przerażającymi featuringami, a tu całkiem spore zaskoczenie. Co prawda pojawia się tu w różnych rolach nowy pracodawca Kardinala oraz jego kolega od wokodera T-Pain, ale znalazło się też miejsce dla mega cool J’Davey, producenta parasolek o pseudonimie The Dream, a nawet brytyjskiego uśmiechu numer 1 – Estelle. Efekty współpracy z wymienionymi wykonawcami są naprawdę ciekawe. Nawet coś, co na papierze wygląda przerażająco, czyli duet z Rihanną, brzmi potężnie. Co prawda piękność z Barbadosu zrobiła refrenowi znanemu z repertuaru Blondie to, co jakiś czas później zrobił jej samej narzeczony, ale szybko można o tym zapomnieć, zważywszy, że numer później odbywa się rozbój na Stingu. Zapominamy o nim chwilę potem, słysząc urocze roots reggae w utworze “Nina”. Po płycie Offishalla nagranej dla Akona można było spodziewać się czegoś plastikowego, co będzie atakować z radioodbiorników taksówek i stron sprzedających dzwonki, ale jak się okazało, ten artysta jest “Not 4 Sale”. Może nie tym razem, może nie za taką cenę, ale i tak należy mu się respekt.

Rawski